Ο φόβος να αγαπήσουμε και η αγάπη που φέρνει ζωή

Ο φόβος να αγαπήσουμε και η αγάπη που φέρνει ζωή

H ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τους φόβους μας, ή γύρω από την ικανότητά μας να συνάπτουμε σχέσεις αγάπης; Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ουσιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξής μας.

Παραδόξως, τόσο οι φόβοι μας όσο και η ικανότητά μας να αγαπάμε αποκαλύπτονται περισσότερο από ποτέ όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον θάνατο, είτε πρόκειται για τον σωματικό θάνατο είτε για έναν υπαρξιακό θάνατο. Τότε αναγκαζόμαστε να εξετάσουμε πώς αντιμετωπίσαμε τη ζωή· πώς τη χρησιμοποιήσαμε για να δημιουργήσουμε σχέσεις αγάπης. Η Τελική Κρίση, που θα γίνει στη Δευτέρα Παρουσία,  θα είναι η πλήρης αποκάλυψη αυτού του απολογισμού, όταν  θα παρουσιαστούμε ενώπιον του Θεού και ο Θεός θα αποκαλύψει το αληθινό μας είναι στην πληρότητά του.

Πολλοί άνθρωποι θεμελιώνουν ολόκληρη τη ζωή τους, ακόμη και τη θρησκευτικότητά τους, στον φόβο του θανάτου και της Τελικής Κρίσεως. Με αυτόν τον τρόπο, καταποντίζονται τόσο πολύ μέσα στους φόβους και τις ενοχές τους, που δεν καθίστανται ικανοί να είναι ελεύθεροι, ώστε να αγαπήσουν. Στην αγάπη, ο φόβος δεν μπορεί να επικρατήσει. «Φόβος δεν υπάρχει στην αγάπη· αλλά η τέλεια αγάπη διώχνει τον φόβο, γιατί ο φόβος έχει μέσα του την κόλαση· και όποιος φοβάται δεν έχει φτάσει στην τέλεια αγάπη» (Α΄ Ιω. 4,18-19).

Στη ζωή μας καλούμαστε ξανά και ξανά να πάρουμε την απόφαση είτε να μείνουμε εν τη αγάπη μέσα από τις σχέσεις μας, είτε να μείνουμε εν τω φόβω του πλησιάσματος. Το να ζει κανείς μέσα στην ένταση ανάμεσα στα δύο είναι μια αληθινή κόλαση. Η κάθε ημέρα μάς προσφέρεται από τον Θεό ως μια διαρκής ευκαιρία να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο, ιδίως σε δύσκολες συνθήκες, όταν η αγάπη δοκιμάζεται από τους φόβους μας. Σε αυτές τις στιγμές, η αγάπη μας γίνεται σταυρική αγάπη, καθώς υποφέρει από τις καταπιεστικές συνέπειες του φόβου. 

Όταν τολμήσουμε να αγαπήσουμε, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε τον φόβο της απόρριψης και της εγκατάλειψης, τον φόβο της εξάρτησης, τον φόβο της συγχώνευσης  και της απώλειας ελέγχου, τον φόβο της αποκάλυψης και της κρίσης, τον φόβο να αντικρίσουμε την αλήθεια για τον εαυτό μας και για την ίδια τη ζωή. Με αυτή την έννοια, ο φόβος της αγάπης και ο φόβος της αυτοέκθεσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Η αγάπη μάς εκθέτει· όχι με καταδίκη, αλλά μας φέρνει στο φως. Αναλαμβάνοντας το ρίσκο να αγαπήσουμε, οι φόβοι μας μπορούν να απομυθοποιηθούν και να θεραπευτούμε από τους δισταγμούς μας να συνάψουμε διαπροσωπικές σχέσεις. Τότε θα ζήσουμε αληθινά μια πλήρη ζωή μέσα στον Χρόνο και, ως όντα πλασμένα από αγάπη, θα υπάρχουμε αιώνια μέσα στην αγάπη του Θεού. Αν δεν τολμήσουμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο, η μοναξιά θα επικρατήσει στη ζωή μας και θα ζούμε φοβισμένοι υπό τη σκιά του θανάτου.

+ΣΚ
25 Φεβρουαρίου 2026

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ